Jaarcongres JGZ 2011: Wisselen van perspectief

Vorige week donderdag was het Jaarcongres Jeugdgezondheidszorg, georganiseerd door het NCJ, in de Reehorst in Ede.
De titel van dit jaar: Wisselen van perspectief, inzoomen op de kracht van ouders en kinderen, dus dat was aardig in de lijn van mijn onderzoeksdroom. En natuurlijk was ik erbij. Een samenvatting van wat ik zag en hoorde:

Ferdinand Strijthagen, directeur van NCJ, ging in op het werk dat door NCJ in 2011 verzet is, maar vooral ook dat in 2012 gedaan moet worden. Er zullen nieuwe manieren worden uitgeprobeerd om JGZ aan te bieden. Dit roept existentiële vragen op: wat is de meerwaarde van JGZ voor ouders en voor kinderen? En wat is daarbij de rol van ouders? En hoe brengen we dit alles in beeld?

Directeur Generaal van VWS Paul Huijts pleitte vooral voor het behoud van een basispakket JGZ voor alle kinderen. Hierbij voert hij eerdere successen op als argumentatie, zoals het Rijksvaccinatieprogramma. Hij dicht JGZ bovendien een grote en belangrijke voorlopersrol toe in het kader van de transitie Jeugdzorg. JGZ is het visitekaartje voor de verdere jeugdzorg. Om ouders en kinderen centraal te kunnen stellen, maatwerk te kunnen bieden met een uniform pakket, pleit hij voor meer ruimte voor de professionals binnen de JGZ. Dit zou een van de doelen van de stelselherziening zijn.

Patricia Bos sprak over eetstoornissen die niks met eten te maken hebben. Wel met onverschilligheid en oppervlakkigheid. Zo legde zij de link naar Day of Change, Challenge Day ofwel: Over de Streep. Ik was niet de enige die er kippevel van kreeg, en tranen in mijn ogen.

Na een koffiepauze was het podium voor Klasien Horstman, hoogleraar Filosofie van Publieke Gezondheid aan de Maastricht University. Zij sprak over hoe we als professionals in Maatschappelijke Gezondheidszorg met onze rug naar die maatschappij zijn gaan staan. We staren ons blind op ‘evidence’ voortgekomen uit laboratoriumsettings, we ontwikkelen ‘interventies’ die met militaire precisie moeten worden ingezet om het bewezen effect te mogen verwachten. Alleen getemde professionals kunnen daar mee omgaan! (en dat wil niemand zijn, toch?)
Bovendien leidt het tot een machtspositie (gaan we de interventie wel of niet inzetten) in plaats van tot een dialoog die zo gewenst is.
Bij het definiëren van wat ‘goede zorg’ is, zouden ouders en kinderen een stem moeten krijgen. Zij hebben ‘voice’ nodig, aangezien ze niet kunnen kiezen voor een andere JGZ-instelling. Leer van de feedback, en zoek er actiever en gevarieerder naar dan enkel via klanttevredenheidsonderzoeken. Horstman pleit voor onderzoek vanuit de JGZ zelf, lijkend op het onderzoek van de verloskundigen, Deliver.

Ook dit jaar werd weer een Innovatieprijs uitgereikt. Er waren drie genomineerden, en een oproep volgend jaar meer inzendingen te mogen ontvangen.
Het project Les(s) and More, een lesprogramma op ROC-onderwijs, gecombineerd met een gezondheidsvragenlijst en een spreekuur op school.
Mijn Kind In Beeld, een project nog in de conceptfase, waarbij ouders op een zelfgekozen moment gezondheidsadvies voor hun kind kunnen krijgen via een website of smartphone-app.
Maar de prijs werd gewonnen door @JongFlorence, de Twitterende 0-4 JGZ uit Den Haag. Zij zijn begin 2011 ‘gewoon begonnen’, en sturen nu dagelijks berichten over gezondheid, opvoeding, het dagelijkse leven met kinderen en het aanbod vanuit hun CJG’s internet op, aan steeds meer volgers. De prijs bestaat uit de ondersteuning vanuit NCJ om dit idee landelijk uit te rollen.

In de middag ging iedereen naar workshops. Uiteraard kon ik er maar twee volgen, van het grote aanbod.
In de eerste ronde heb ik gekozen voor de workshop over Oudertevredenheid bij triage, van GGD Gelderland Midden. Deze GGD werkt al vijf jaar met een triage-methodiek, een werkwijze waarbij kinderen door een doktersassistente gescreend worden en vragenlijsten voor verdere informatie over het kind zorgen. Pas bij indicatie volgt een vervolgonderzoek door een jeugdverpleegkundige of jeugdarts. Het onderzoek bij de doktersassistente gebeurd zonder aanwezigheid van de ouders, ook als het kind 5 jaar is. Ouders maken zelden gebruik van de mogelijkheid bij het onderzoek aanwezig te zijn. Echter, desgevraagd vond meer dan 40% van de ouders het negatief dat zij niet bij het onderzoek aanwezig waren, en nog eens een derde van de ouders was er ‘neutraal’ over. De manier van onderzoek naar de mening van ouders liet veel te wensen over, vonden ook de workshopgevers zelf, maar de resultaten leveren eerder meer vragen op dan geruststelling. De workshop leerde mij meer over de ‘triage-methodiek’ dan over onderzoek doen naar oudertevredenheid helaas.

In de tweede ronde ging ik naar de workshop van ZonMW, waarbij we als publiek mochten meedenken over het nieuwe ZonMW subsidieprogramma Jeugd. Dit was een leuke manier om de focus van het programma zo te krijgen dat het past bij de ambities in het veld. Ik ben benieuwd wat er van terug te zien is als de eerste Calls uitgaan in 2012. Reageren kan ook nog via de ZonMW website.

De dag werd geweldig afgesloten door Taante. Taante had speciaal voor ons enkele hulpmiddelen ontwikkeld, zoals het Schouder Klop Instrument en het Voor Jezelf Zorg Pakket.
Ook had zij een meesterlijke tip tijdens deze plenaire workshop:
wees als water.
Water blijft zichzelf, waar het ook komt en gaat.

(bij het schrijven van deze samenvatting werd ik goed geholpen door de verzamelde Tweets)

Advertenties

Ja, graag!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s