Wat kun je leren van online educatie? of, De mogelijke overeenkomsten tussen de JGZ en Stanford University

Vandaag ben ik jarig. Op mijn verjaardag mag ik doen wat ik zelf wil. Dat was vooral een groot kado toen de kinderen veel jonger waren, maar ook vandaag met de kinderen op school en mijn lieve schat op vakantie in Italië, heb ik Eigen Tijd.
Daarom kijk ik TEDtalks.
Zojuist zag ik deze: Daphne Koller: What we're learning from online education (20:41).

Eigenlijk moet je nu eerst die video kijken. Maar goed, als je niet jarig bent en andere dingen te doen hebt, mag je ook doorlezen.

Ik werd er heel onrustig van, ik vind hem zo geweldig!
Overal waar Daphne ‘education’ zegt, hoor ik ‘jeugdgezondheidszorg’.
En dan ziet het er als volgt uit.

Als we hardop dromen als JGZ willen in feite hetzelfde als de mensen bij Stanford University.
We willen meer mensen bereiken dan we aankunnen met onze menselijke middelen. We willen namelijk alle ouders, kinderen en bij hen betrokken mensen even bereiken, op een individuele actieve manier. We willen dat mensen toegang hebben tot onze kennis, informatie en advies, op een moment, manier en plaats die bij hen past.

Als we (jeugd)gezondheidszorg in modules of apps of elearnings aanbieden, dan kunnen we de zaken die we nu in een consultmoment van 20 minuten proppen, opsplitsen in kleinere stukjes. Stukjes die de ouder kan gebruiken in een volgorde die hij zelf logisch vindt, die past bij de vraag van dat moment. We kunnen ook veel meer stukjes aanbieden, en eventueel verdieping, verrijking.

Een module kan puur informerend zijn, eventueel af te sluiten met een quiz. Een module kan ook coachend zijn, waarbij geholpen wordt een gedragsverandering door te voeren. We kunnen ook modules maken voor kinderen en jongeren, uiteraard. Gekoppeld aan de oudermodule, eventueel.

De modules zijn altijd beschikbaar, en via websites, posters met QRcodes en social media uit te delen.
Sommige modules worden geautomatiseerd op bepaalde leeftijden of momenten aangeboden, met eventuele herinneringen. Modules met quizzes en coachende modules hebben deadlines.
Het al dan niet deelnemen aan zo’n module kan gemonitord worden, zoals nu ook het show/no show gemonitord en op gereageerd wordt door de professionals van de JGZ.

Aan het geklik, de herhalingen, en de antwoorden bij de quizzes kunnen we dan zien waar ouders vraagtekens hebben. Waar ze doorklikken, of waar ze snel weggaan. Daar kunnen we verbeteringen aanbrengen, of concluderen dat elearning niet de manier is om het bewuste onderwerp naar de ouder te brengen, niet de weg om het gezondheidsdoel te halen.

En dan is er nog het sociale aspect. Uiteraard hoort er een forum bij. Een forum met helpdesk functie, maar zeker ook een forum waar ouders elkaar kunnen treffen, verder helpen. Soms wonen ze misschien om de hoek bij elkaar, soms aan de andere kant van het land. Op straat zouden ze elkaar misschien niet eens aanspreken, laat staan een opvoedvraag stellen.

En de ouders die dit niks vinden? Die niet van de computer houden, er geen toegang toe hebben, of behoefte hebben aan face to face contact? Daar hebben we dan tijd voor! Doordat we de andere mensen op andere momenten al semi-geautomatiseerd hebben geholpen.

“Big breakthroughs are what happens when what is suddenly possible meets what is desperately necessary.” (Friedman)

Advertenties

4 gedachten over “Wat kun je leren van online educatie? of, De mogelijke overeenkomsten tussen de JGZ en Stanford University”

  1. Eerst ’s van harte gefeliciteerd!
    De Stanford experimenten zijn natuurlijk inspirerend en geweldig – maar er is volgens mij toch een groot verschil tussen de situatie in het vrijwillig onderwijs waar volwassenen ( nou ja, studenten) die gemotiveerd en actief info zoeken, willen leren en zich verder willen ontwikkelen en de situatie in de JGZ. Je hebt aan de ene kant ouders die zelf goed in staat zijn om allerlei bronnen te vinden en te wegen ( “ze hebben al een boek”) – voor die groep zijn al die inspanningen eigenlijk niet nodig – en aan de andere kant juist een groep die een zekere bemoeizorg nodig heeft. Mijn indruk vanuit mijn spreekkamer als kinderarts is, dat die groep niet geïnteresseerd is in” leuke” apps of vriendelijke reminders via social media over gezonde voeding, stoppen met roken en meer bewegen. Of zie ik dat te pessimistisch?

    1. Hoi Carsten, dank voor je felicitatie en je toch kritische beschouwing ;-)
      Zeker is er een groot verschil, ik zie er nog wel meer. Denk aan de grotere differentiatie in niveau/begrip/context bij een groep ouders. Tegelijkertijd biedt juist het toe kunnen voegen van meerdere manieren om dezelfde boodschap te communiceren of dezelfde activiteiten te kunnen oefenen de mogelijkheid om over taal- en alfabetiseringsgrenzen heen te gaan, met filmpjes, foto’s en vertaalde info.

      Maar ingaand op wat jij aanhaalt, denk ik inderdaad dat je te weinig mogelijkheden ziet en een te krappe ‘indeling’ van ouders.
      De ouders die zichzelf goed in staat achten om informatie te vinden, of die vinden dat ze alle kennis al in petto hebben, daarvan komt een deel nu ook al niet meer, en een deel komt vooral om ‘niet niet te komen’. Niet of passief dus.
      De ouders die bemoeizorg nodig hebben, zouden dat mogelijk liever deels via een dergelijk systeem van leren zonder op je vingers gekeken te worden krijgen, waarbij evengoed moet blijken dat het hun kinderen voldoende te goede komt door op gezette tijden wél op de vingers te kijken.
      Maar een belangrijk verschil tussen jouw antwoord en mijn stukje tekst, is dat ik het niet heb over ‘extra’. Ik heb het, in tegenstelling wellicht tot wat veel beloofd wordt, over ‘in plaats van’. Spreekkamerzorg vervangen door zorg thuis of net waar je je smartfoon uit je broekzak haalt.
      Ik denk dat het het bereik (van zorg, niet alleen van show/no show) zou vergroten, alleen al omdat van wat we in die 20 minuten spreekkamerzorg vertellen/bespreken so wie so maximaal 20% blijft hangen.

      En dat geldt dan ook voor de 85% van de ouders die tussen deze twee groepen in zitten, en waar wij ook voor werken.

      Ben benieuwd wat je nu denkt?

Ja, graag!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s