Jeugdgezondheidszorg: Volksuniversiteit!

Naar aanleiding van mijn verjaardagsblog “Wat kun je leren van online educatie? of, De mogelijke overeenkomsten tussen de JGZ en Stanford University” werd ik uitgenodigd om een set workshops te leiden op het symposium van de Eerstelijns Verpleegkundigen. Helemaal cool! Workshops leiden vind ik echt heel leuk om te doen. En al helemaal als de uitnodiging voortkomt uit zo’n blog van mij, zo’n gedachtenkronkel die ik op je scherm krijg na worstelen met woorden en bedoelingen. Dat dat zo goed lukt dat een ander denkt, hier wil ik meer van horen. Nee, zelfs: hier wil ik anderen meer over laten horen!

Vooral de opzet of het doel zoals de V&VN dat voor ogen had. De bedoeling was niet uit te leggen wat ík denk en droom, maar om te zien hoeveel ik los kan krijgen bij de groep verpleegkundigen die zich zou inschrijven. Wat kan er anders, wat kan de meerwaarde zijn van anders aanbieden van jeugdgezondheidszorg, bijvoorbeeld via modules van e-learning zodat ouders, iedereen, daar zelf gebruik van kan maken? De titel werd dan ook, zoals hierboven: Jeugdgezondheidszorg: Volksuniversiteit!
Ik houd van dat soort workshops. Samen denken, samen verder komen. Het gaat om de inspiratie, en proberen elkaar echt te begrijpen, zodat je nieuwe inzichten opdoet. Om iedereen vast op snelheid te krijgen heb ik een huiswerk-mail opgesteld. Dat iedereen het betreffende blogje heeft gelezen, en de TEDtalk van Daphne Koller heeft gezien.
De leerpunten van Daphne Koller en Coursera wil ik vervlechten met de ervaringen van de verpleegkundigen, en zo zoeken naar wat er anders kan, gegeven de huidige technieken. En passend binnen het thema van dit symposium: Met Eigen Kracht Vooruit, de eigen kracht van ouders.

Helaas. Net begonnen om al mijn losse aantekeningen tot een geheel te breien, kregen we de brief van het ziekenhuis. Precies op die dag wordt mijn eigen meisje weer verwacht voor een operatie. Dat is op zichzelf al niet leuk, dat klopt. Maar eerlijk is eerlijk, ik vind het echt wel jammer van die workshops!
Aanvankelijk zou iemand anders dezelfde workshops leiden, en diegene moest ik dan natuurlijk inpraten, en alsnog de workshops goed voorbereiden. Nu is het zo dat ‘mijn tijd’ naar een ander gaat. Ik ben prima vereerd met mijn vervangster hoor, Elise Buiting, voormalig voorzitter van de AJN, zal aan de slag gaan met de verpleegkundigen over het advies van de commissie De Winter. Zo zinvol zelfs dat ik daar weer bij zou willen zijn.

Maar, eerlijk: ik had en heb echt zin om concreet aan de slag te gaan met de e-learning/e-health gedachtes. Uiteraard hoeft dit niet te betekenen dat er iets ophoudt of in het geheel niet door zal gaan. Juist het onderwerp, e-dingen, daagt uit om over de fysieke beperkingen heen te stappen, en bijvoorbeeld hier met de volgers van dit blog te werken. Met hulp van de V&VN en de AJN kunnen we hier de eerste stappen zetten.

Vandaar dat ik de vragen die ik in mijn ‘huiswerkmail’ stelde, aan jullie voorleg nu:
1: “Wat wil je ouders meegeven, maar wordt iets te vaak weggeduwd in de hectiek van  een consult?”
2: “Wat bied je aan tijdens een JGZ-contactmoment X of Y, terwijl het voor ouders op totaal andere momenten van belang is?”

Deel je antwoord in de reageerbox hieronder!

(Ik denk overigens dat er een belangrijke andere stap ook bij hoort, maar ik weet niet of ik dat via dit blog ga bereiken. De ouders (en kinderen) zelf! Tips welkom.
Mooi om zo ook weer terug te komen bij hoe ik dit blog ooit begon, me afvragend wat ouders eigenlijk willen van JGZ en hoe dat matcht met wat wij denken te kunnen betekenen.)

Advertenties

Ja, graag!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s